คุณสมบัติของเสาเข็มเพื่อการต่อเติมแบบตอกและแบบเจาะ

          หากแบ่งเสาเข็มเพื่อการต่อเติมออกไปตามลักษณะการใช้งานนั้น โดยส่วนใหญ่แล้วจะมีอยู่ 2 ประเภทคือ เสาเข็มตอกและเสาเข็มเจาะ ซึ่งเสาเข็มตอก สามารถพบเห็นได้ทั่วไปที่มีการก่อสร้าง โดยใช้ปั้นจั่นโครงเหล็ก ตอกด้วยลูกตุ้มเหล็ก โดยความลึกของเสาเข็มขึ้นอยู่กับสภาพพื้นดินในแต่ละที่ เนื่องจากความลึกของแต่ละพื้นที่นั้นไม่มีความแน่นอน
           ในบางครั้งวิศวกรอาจออกแบบบ้านให้ใช้เสาเข็มสั้นหลายๆ ต้นแทน โดยปลายเสาเข็มอาจอยู่ที่ 12 – 16 เมตร ซึ่งจะไม่ต้องให้ปลายเสาเข็มอยู่ที่ระดับ 21 เมตร แต่โดยส่วนใหญ่วิศวกรจะออกแบบเป็นเสาเข็มตอก เพราะสามารถควบคุมคุณภาพของงานได้ง่ายขึ้นตั้งแต่ตัวของเสาเข้มและวิธีการตอก รวมไปถึงราคาของเสาเข็มตอกก็ไม่แพงมากนัก
          ส่วนเสาเข็มแบบเจาะ จะใช้ก็ต่อเมื่อเสาเข็มตอกลำเลียงเข้าไปไม่ได้ บริเวณใกล้เคียงมีการก่อสร้างหนาแน่นหรืออาคารมิดชิด จึงต้องใช้เสาเข็มเจาะแทน โดนเสาเข็มเจาะจะมีราคาแพงกว่าเสาเข็มตอกเกือบเท่าตัว และควบคุมคุณภาพได้ยากกว่า ตั้งแต่ขบวนการเจาะ การใส่เหล็ก การหล่อคอนกรีต และการทดสอบความสมบูรณ์ของเสาเข็ม

การเลือกใช้ผนังคอนกรีตแบบปูนเปลือย

        การตกแต่งบ้านสมัยใหม่นั้น ไม่จำเป็นจะต้องทาสีผนังให้มีสีสันสดใสอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเลือกใช้ผนังคอนกรีตดิบๆ ที่เรียกกันว่าปูนเปลือยมาใช้ได้ ถือเป็นสไตล์การแต่งบ้านที่เพิ่มความเท่ เก๋ ให้กับผู้อยู่อาศัยได้อีกวิธีหนึ่ง โดยทั่วไปนั้นปูนเปลือยที่มีลักษณะพื้นผิวที่โชว์เนื้อคอนกรีต และไม่มีการทาสีนั้น แบ่งได้เป็น 2 แบบ
        ปูนเปลือยแบบแรกคือ พื้นผิวคอนกรีตหล่อที่ไม่มีการฉาบแต่งผิว หรือที่เรียกกันแบบสั้นๆ ว่าคอนกรีตเปลือยพื้นผิว โดยลวดลายพื้นผิวของคอนกรีตเปลือยจะขึ้นอยู่กับวัสดุที่นำมาใช้ทำแบบหล่อคอนกรีต จะมีทั้งแบบเหล็กซึ่งจะทำให้ผิวของคอนกรีตมีความเรียบเนียนและมันวาวเล็กน้อย และแบบไม้ที่อาจจะทำให้ผิวคอนกรีตไม่สวยเท่ากับการใช้แบบเหล็ก แต่มีต้นทุนและความง่ายในการทำมากกว่า
         ปูนเปลือยแบบที่สอง คือ ผนังคอนกรีตที่ก่อด้วยวัสดุก่อและฉาบปูนซีเมนต์ แบบขัดหยาบหรือขัดมัน โดยไม่ทาสี  ซึ่งความยากในการทำปูนเปลือยแบบนี้คือการที่จะต้องขัดมันในขณะที่คอนกรีตกำลังเซตตัว ดังนั้นจึงไม่สามารถขัดพื้นที่ได้กว้างนัก ทำให้เกิดความแตกต่างบริเวณรอยต่อระหว่างพื้นผิวในการขัดแต่ละครั้ง